Preek 6e zondag van Pasen

In deze weken waarin er geen openbare zondagse mis kan plaatsvinden, plaatsen we wekelijks de lezingen en de preek op de website zodat je thuis op deze manier toch kunt meevieren.

EERSTE LEZING: Hand. 8,5-8.14-17
In die dagen kwam de diaken Filippus in de stad van Samaria
en predikte daar de Messias.
Filippus’ woorden oogstten algemene instemming
toen de mensen hoorden wat hij zei
en de tekenen zagen die hij verrichtte.
Uit vele bezetenen gingen de onreine geesten
onder luid geschreeuw weg
en vele lammen en kreupelen werden genezen.
Daarover ontstond grote vreugde in die stad.
Toen de apostelen in Jeruzalem vernamen
dat Samaria het woord Gods had aangenomen,
vaardigden zij Petrus en Johannes naar hen af,
die na hun aankomst een gebed over hen uitspraken,
opdat zij de heilige Geest zouden ontvangen.
Deze was namelijk nog over niemand van hen neergedaald;
ze waren alleen gedoopt in de Naam van de Heer Jezus.
Zij legden hun dus de handen op
en ze ontvingen de heilige Geest.

TUSSENZANG : Ps. 66
Refrein: Jubelt voor God, alle landen der aarde.

Jubelt voor God, alle landen der aarde,
bezingt de heerlijkheid van zijn Naam.

Brengt Hem hulde en zegt tot uw God:
Verbijsterend zijn al uw daden.

Heel de aarde moet U aanbidden,
bezingen uw heilige Naam.

Komt en aanschouwt wat God heeft verricht,
ontstellende daden onder de mensen.

Hij maakte de zee tot een droge vallei,
zij gingen te voet door de bedding.

Laten wij juichen van vreugde om Hem,
die eeuwig regeert door zijn macht.

Komt dan, godvrezenden, luistert naar mij,
ik zal u verhalen wat Hij mij gedaan heeft.

God zij geprezen, Hij wees mij niet af,
onthield mij niet zijn erbarmen.

TWEEDE LEZING: 1 Petr. 3,15-18
Dierbaren,
heiligt in uw hart Christus als de Heer.
Weest altijd bereid tot verantwoording
aan al wie u rekenschap vraagt
van de hoop die in u leeft.
Maar verdedigt uzelf met zachtmoedigheid en gepaste eerbied,
en zorgt dat uw geweten zuiver is.
Dan zullen zij, die uw goede christelijke levenswandel beschimpen
met hun laster beschaamd staan.
Hoeveel beter is het, zo God het wil,
te lijden voor het goede dat men doet,
dan straf te ondergaan voor misdrijven.
Ook Christus is eens voor al gestorven voor de zonden,
de Rechtvaardige voor de onrechtvaardigen,
om ons tot God te brengen.
Gedood naar het vlees,
werd Hij ten leven gewekt naar de Geest.

EVANGELIE: Joh. 14,15-21
In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen:
“Als gij Mij liefhebt, zult ge mijn geboden onderhouden.
Dan zal de Vader op mijn gebed u een andere Helper geven
om voor altijd bij u te blijven:
de Geest van de waarheid,
voor wie de wereld niet ontvankelijk is,
omdat zij Hem niet ziet en niet kent.
Gij kent Hem,
want Hij blijft bij u en zal in u zijn.
Ik zal u niet verweesd achterlaten:
Ik keer tot u terug.
Nog een korte tijd en de wereld ziet Mij niet meer;
gij echter zult Mij zien,
want Ik leef en ook gij zult leven.
Op die dag zult gij weten, dat Ik in de Vader ben
en gij in Mij en Ik in u.
Wie mijn geboden onderhoudt, die hij heeft ontvangen,
hij is het die Mij liefheeft.
En wie Mij liefheeft, zal door mijn Vader bemind worden;
ook Ik zal hem beminnen en Ik zal Mij aan hem openbaren.”

PREEK
Wie mijn geboden onderhoudt, die hij heeft ontvangen, hij is het die Mij liefheeft. En wie Mij liefheeft, zal door mijn Vader bemind worden; ook Ik zal hem beminnen en Ik zal Mij aan hem openbaren.’

Het is een zo’n prachtige volzin, zoals bijna alleen Johannes dat zou kunnen schrijven. Een zin die je minstens drie keer over moet lezen, om te ontdekken hoe onbegrijpelijk het is wat er staat. Want hoe kun jij iemand liefhebben, als je hem niet kent? Want Jezus openbaart zich pas aan jou, als je hem al liefhebt, (als je dit stukje Evangelie volgens Johannes  mag geloven).

Misschien vinden we  het antwoord wel als we nagaan wat er gebeurde toen de eerste diakens, Jezus liefde verkondigden en beleden.  

Vorige week hoorde we hoe de apostelen diakens aanstelden, omdat de  ondersteuning niet ten koste mocht gaan van de verkondiging. Vervolgens gingen de diakens verkondigen, wat in Jeruzalem zoveel emoties veroorzaakte dat de christenen dus ook de diakens uit Jeruzalem moeten vluchten en uitwaaierden. De diakens waren echter niet te stoppen met hun verkondiging. Vandaag hoorde we hoe een diaken (dit keer Philippus) voor heftige emoties zorg. Het lijkt door zijn verkondiging te komen, maar misschien nog wel meer door de tekenen die de mensen zagen, want zo staat er: ‘Uit vele bezetenen gingen de onreine geesten onder luid geschreeuw weg en vele lammen en kreupelen werden genezen, dáárover ontstond grote vreugde in de stad.’

Misschien is dat ook wel tekenend voor de diaconale verkondiging; het blijft niet bij woorden, maar wordt daadwerkelijk begeleid met goede daden die helend zijn.  Het is in die tekenen, dat mensen misschien wel zien, hoeveel God (door de Jezus, die verkondigt wordt) van ons houdt. De vraag is echter of die vreugde omwille van de goede daden is, of omwille van Jezus zèlf, in wiens naam men verkondigt en optreed!

Hou je van Jezus om wie Hij is, of omdat Hij  goed aan jou doet? 

Natuurlijk kun je dat niet helemaal scheiden, want het is juist in wat we doen, dat we laten zien wie we zijn of ten minste hoe we gezien willen worden. Tegelijk zit daarin ook wel het grootste gevaar en misschien wel dé oorzaak dat vandaag de dag steeds mindere mensen christen zijn, omdat in veel kerken Jezus is teruggebracht tot iemand van wie we moeten houden ómdat hij goed doet. Een goed christen is dan verworden tot iemand die een goed mens is, die goed doet aan anderen, met Jezus als een soort rolmodel.

Met goed doen aan anderen is natuurlijk niets mis, maar als we enkel van iemand, laat staan van Jezus houden omdat hij goed doet, verliezen we bijna letterlijk de geest -of levenskracht!

Als het immers alleen om goed-doen gaat, mist de verkondiging haar bezieling. Bij Jezus gaat het immers niet erom dat we brave burgers worden, die aardig voor elkaar zijn, maar om de liefde van God zelf, waarvoor we ons moeten openen.  Zonder die liefde, verliezen de goede daden hun bezieling.  

De zachtmoedigheid en eerbied, waarmee we ons moeten verdedigen, (zoals dat in de Petrusbrief, staat) zijn misschien juist ook bedoeld, om de goede werken niet tot doel te maken, maar om ons er aan te herinneren dat het om de liefde voor Jezus gaat, en om God, die we door Jezus leren kennen.

Een God, die niet van ons houdt, omdat wij zulke goede dingen doen, maar van ons houdt, als een liefhebbende moederlijke vader, die ons neemt zoals we zijn, maar ook, ‘zo van ons houdt dat God het daarbij niet laat’ maar ons in liefde wil laten groeien.

Het is misschien ook wel daarom, dat na de diaconale verkondiging, het verhaal niet stopt bij het bericht dat de mensen werden gedoopt in de Naam van Jezus, maar, dat zij ook door handoplegging de gave van de Geest moeten ontvangen. 

De Heilige Geest is nodig voor een volwassen geloof, die niet liefheeft omwille van het goede wat God voor ons doet, maar om steeds meer vanuit de liefde zélf te leven, waarmee met Jezus, (zelfs door laster, pijn en sterven heen) door God gedragen zullen worden. Moge we zo van liefhebben om het goede, groeien in liefhebben omwille van de liefdevolle God zèlf, op de weg die Franciscus en Clara ons vol geestkracht zijn voorgegaan.  

br. Roland Putman ofm

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.